Ik was er niet bij, maar volgens Jantine, die kort na de jaarwisseling even bij de paarden ging kijken, stonden ze er rustig bij. Almirante was wel een beetje gespannen, maar zeker niet in het zweet. Het was voor hem blijkbaar een betere jaarwisseling dan een jaar geleden in Bergen, toen er vuurpijlen vlak bij de paddock landden.
Voor Almirante en mij zal 2010 wel een spannend jaar worden. Over een week of drie begint mijn 'opleiding voor mens & paard' bij Astrid van der Ploeg, van Dressuurnatuurlijk. De eerste twee weekenden zijn zonder paard, maar vanaf april zal Almirante ook mee gaan op les. Ik heb er erg veel zin in!
Aan het begin van de middag gleed ik door de sneeuw naar Schoorl. Eigenlijk zouden de paarden vandaag terugkomen, maar door de verwachte sneeuwval van vanmiddag, besloot Nienke een dag later naar huis te gaan. Ik ben benieuwd of het morgen beter weer is ....
Almirante stond samen met Safino, een verrassende combinatie. Arabesk stond verderop in het land. Eigenlijk is het wel een aardig trio zo, jammer dat het binnenkort weer afgelopen is.
Er waren twee hooinetten gevuld en verder was de hooivoorraad op. Na telefonisch overleg met Jantine besloot ik uit te gaan mesten voor zover het zichtbaar was, er lag namelijk weer een behoorlijke laag sneeuw. Achter in de middag zou er weer een rol hooi komen en Jantine zou weer voeren.
Almirante liet zich niet gemakkelijk aaien, hij liep liever weg. Drie dagen zonder mij doet 'm blijkbaar geen goed.
De kleine Niño daarentegen kwam enthousiast op me af en liet zich lekker kriebelen (voor zover dat mogelijk was met die opdringerige veulens om me heen). Ik heb zijn eigenaar gebeld met de mededeling dat we 'm willen meenemen. Begin volgende week wordt hij met de andere veulens bij hun moeders weggehaald (snif!), en daarna zullen we 'm naar HHW verhuizen.
Foto van Jantine, Almirante nog in Schoorl:
Vandaag is Almirante weer thuisgekomen! Het was wel spannend, want het was spekglad op de weg en ik heb op de heenweg regelmatig gedacht of het wel verstandig was om te gaan, maar Ardy vond het verantwoord genoeg.
Eenmaal in Schoorl parkeerden we de trailer bij de grote weg, want het kleine laantje was een ijsbaan en daar moesten we bovendien dan ook nog keren, leek me niet goed. Almirante liet zich redelijk gemakkelijk pakken en liep braaf mee naar de trailer. Daar bleef hij stokstijf staan, totdat Ardy hem een stevige duw gaf, en hij, net als de voorgaande keren, met een grote sprong in de trailer belandde. Eigenlijk moeten we er nog een keer goed mee gaan oefenen.
De terugreis verliep voorspoedig, al was er wel een moment dat de auto niet verder wilde vanwege het slippen in de sneeuwbagger. Gelukkig hoefden we niet te duwen, want even later ging het weer.
Luna was ook net aangekomen en het weerzien tussen de twee paarden was heel mooi: ze gingen samen door het land rennen, echt prachtig om te zien in het sneeuwland. Almirante vond de sneeuw ook leuk om in te rollen.
Later in de middag ben ik nog even wezen kijken en toen stonden ze er echt betoverend mooi bij: naast elkaar in het lage middagzonnetje stonden ze te glimmen, ik baal er nog van dat ik geen fototoestel bij me had.
's Avonds ben ik nog wezen voeren. Ik heb Almirante nog even staan aaien en knuffelen, dat was eigenlijk wel lang gelden, omdat hij in Schoorl steeds weg liep. Nu bleef hij lekker hooi knabbelen. Ik aaide 'm ook over z'n benen en voelde dat er ijsdruppels aan zijn benen hingen, brrrrrr. Toen ik naar huis liep, bevroor de lucht in mijn neus, zo koud was het.
En tenslotte ben ik even later nog een keer gegaan om het draad van Luna's paddock open te zetten, dat was ik vergeten. Luna komt op een speciaal dieet in verband met insuline-resistentie en nog meer toestanden.
Vanmorgen was de wereld nog steeds wit en het was helemaal niet zo koud meer. De paarden stonden samen in de paddock en waren blij met het hooi en stro dat ik ze gaf. De waterbakken waren enigszins bevroren, maar ze hadden nog wel te drinken. Het uitmesten viel wel mee, want er was maar een klein beetje sneeuw bijgekomen, dus de meeste mest was nog zichtbaar.
Na de zorgtaken ging ik Almirante pakken. Hoewel hij eerst even wegliep, ging hij even later terug in de stal en daar bleef hij staan, en ik kon zonder problemen meteen het halster om doen.
In de witte 'bak' heb ik alle zeven spelletjes van Parelli met hem gedaan en ze gingen super goed! Yoyo-en ging geweldig, hij ging op het wiebelen met m'n wijsvinger heel mooi vier passen recht achteruit. Voor de rest heb ik nog wel een opfriscursus nodig hoor, dus hopelijk ga ik snel weer een dagje op les in Castricum.
En als laatste ben ik even op z'n rug gesprongen. De eerste keer liep hij weg, maar daarna bleef hij staan. Het was wel spannend, want ik had m'n gladde skibroek aan, dus echt stabiel zat ik niet. Na een paar rondjes de ene kant op, zwiepte ik het touw voor z'n neus langs om nog een paar rondjes de andere kant op te rijden. En ik heb ook nog twee keer een slalom om de prikpaaltjes gemaak, dat ging heel netjes.
Kortom, ik heb weer een goede start gemaakt in HHW!
Alleen even snel gevoerd en water gegeven, daarna gingen we als een speer (nou ja, wel een voorzichtige speer, want het was nog steeds erg glad op de weg) richting Naarden voor de begrafenis van Ben. Het was een verdrietige en ook wel mooie dag.
Hoewel ik geen zorgtaken had vanmorgen, was ik toch al om een uur of negen bij de paarden, waar Nienke al aan het uitmesten was.
Ik heb Almirante gepakt, dat ging eigenlijk heel makkelijk, en we hebben in de bak even de zeven spelletjes gedaan. Het was koud in de sneeuw, die harder bevroren was dan maandag, waardoor het niet zo lekker werkte. Dus daarna ging ik maar snel naar huis, daar was het een stuk warmer.
Het uitmesten viel niet mee vanmorgen, want de keutels zaten flink vastgevroren. Maar het lukte me wel om het op te ruimen, na een tijdje bikken.
Verder niets gedaan, wel Almirante nog uitgebreid geknuffeld en geaaid. Het is echt fijn dat hij weer dicht bij huis staat!
Weer flink mest gebikt, wat een klus. De waterleiding bij Wouter was bevroren, maar gelukkig was er iemand thuis in het huis van de Hongaren en kon ik daar water halen, geen enkel probleem. Ik raakte aan de praat met Timi, een Hongaarse van 31 jaar en heb thee bij haar gedronken. Dat was hartstikke gezellig! Ondertussen wachtte ik tot er hooi gebracht zou worden, maar dat kwam pas op het laatste nippertje, vlak voordat ik ervandoor moest om Febe op te halen.
In de middag ben ik nog even langsgeweest met Febe.
Rond een uur of elf vanmorgen ging ik naar de paarden. Het was vreselijk guur, met een ijzige noord-oosten wind, bah! Gelukkig was de waterleiding van Wouter weer ontdooid, dat maakte het water halen sneller dan wanneer ik helemaal naar voren moest. Verder eigenlijk alleen uitgemest. Daarna nog A's benen zitten 'TTEAM-en', waarbij ik een wondje op de kroonrand van z'n rechter achterhoef zag en een raar soort bloeduitstorting op z'n linker voorhoef. Dat moet ik goed in de gaten houden. Ik denk dat hij op iets hards gestapt is, kan ook ijs zijn natuurlijk.
En vanavond ben ik in de ijswind erheen gelopen om weer te voeren. Ik vind het wel leuk in het donker bij de paarden, en dan een lampje aandoen, echt heel bijzonder. Heb zelfs in het duister mest staan bikken, nou ja, duister, in de sneeuw wordt het eigenlijk helemaal niet meer echt donker.
Het was weer een beetje witter geworden, en dat terwijl het van mij echt afgelopen mag zijn! Om kwart over negen heb ik nog voor m'n eigen ontbijt de paarden gevoerd, zodat ik daarna thuis rustig aan kon doen. Om een uur of elf ging ik nogmaals om uit te mesten. De paarden waren erg pittig en ik heb ze tijdens en na het poep scheppen lekker laten rennen door het land. Wat een show gaven ze zeg, echt prachtig om te zien. Ik heb er vooral naar gekeken, had geen zin om te filmen (sorry).
Met veel moeite kon ik Febe bij de peuterspeelzaal laten, dat was lastig. Maar daarna kon ik naar de paarden, zonder kind gelukkig, want met dit weer is dat helemaal gen feest.
Na het voeren, uitmesten en water geven heb ik Almirante gepakt, dat ging goed. Eerst liep hij even te draaikonten, maar daarna bleef hij in de stal staan en kon ik zo het touwhalster om doen.
We hebben een wandelingetje gemaakt van een minuut of twintig. Dat was lang geleden! De kerstbomen die her en der op de stoep lagen moesten allemaal besnuffeld worden, en verder ging het prima. Halverwege deed ik nog een paar keer de yo-yo game, en dat ging eerst niet goed, omdat hij rond ging lopen in plaats van recht achteruit, dat is niet de bedoeling. Maar na een paar keer snapte hij het toch weer.
Vanmorgen bracht ik Febe om half tien naar de Hongaarse oppas Timi in de bungalow bij de paarden. Daar verdween ze snel voor de buis, want de Teletubbies begonnen. Zo kon ik rustig de paarden voeren en water geven, en omdat ik toch nog wat tijd had, heb ik ook uitgemest. Daarna weer terug naar Febe, die het prima naar haar zin had daar!
Het was echt ijzig koud vanmorgen, met een gure oostenwind de koudste dag van de afgelopen tijd. Toen ik bij de paarden kwam, was Nienke er al, dus ik hoefde helemaal niets te doen. Maar ja, dat is ook zo moeilijk, dus ik heb een beetje voorwerk gedaan en een heleboel vastgevroren mest losgebikt met een schep.
's Avonds na het eten even langsgelopen om te voeren. De waterbakken waren al weer behoorlijk bevroren. Bah, ik wil weer warm weer!
Nog voordat ik Lena naar school bracht, hebben we met z'n drietjes de paarden gevoerd, in het donker. Het licht hield ermee op, dus de zaklamp moest ons helpen.
Later, achter in de ochtend bracht ik Febe weer naar haar oppas Timi en kon ik in alle rust uitmesten. Het weer was aanzienlijk beter dan gisteren, de ijspegels dropen van het dak van de schuilstal en Almirante stond heerlijk in het zonnetje uit te buiken. Zijn vacht was aan de zonkant lekker warm.
Na school ben ik met de meiden en een vriendinnetje van Lena naar Niño wezen kijken in Schoorl. Hij stond er nog (de baas zou 'm misschien met de andere veulens naar zijn huis halen) en liet zich lekker aaien. Net als de andere pony's, die maar graag een aai kwamen halen. Ik ben weer helemaal verkikkerd geraakt op de kleine, en anders Lena wel ....
Vanmorgen hoorde ik op de peuterspeelzaal dat er hulp nodig was, omdat de hulpouder verhinderd was. Omdat ik vond dat het wel weer eens tijd was om te gaan helpen, besloot ik nadat ik Febe gebracht had snel te paarden te voeren en daarna terug te gaan.
Dus was ik om negen uur bij de paarden, stopte de bakken vol en fietste weer terug.
Een erg korte paardenochtend dus, volgende keer beter!
Om tien uur had ik mijn eerste rijles voor mijn E-achter-B-rijbewijs! Spannend! Eerst kreeg ik wat informatie vooraf en toen moest ik gaan rijden. We reden op het industrieterrein Beverkoog, waar het vanwege de zaterdag erg rustig was. Na een paar minuten moest ik de auto stilzetten en een stukje achteruit rijden langs de stoep. Nou, dat viel helemaal niet mee! Na drie pogingen kreeg ik het een beetje door. Hetzelfde bij een bocht achteruit, om te keren op de weg. Drie keer is scheepsrecht! In ieder geval is dit iets wat ik zelf wil gaan oefenen met een trailer of aanhanger.
Daarna gingen we de weg op, voornamelijk de grote weg, de ring rond Alkmaar. Ik heb meteen kennisgemaakt met 'het nieuwe rijden', want hoewel ik dacht dat ik dat wel deed, moet het toch anders: lang doorrijden in z'n versnelling en pas op het laatst de koppeling intrappen en terugschakelen. Ook veel oefenen, kan ook zonder trailer.
De instructeur gokte dat ik zo'n twaalf lessen nodig heb, vooral omdat ik helemaal geen ervaring heb met het rijden met een aanhanger. We gaan blokken van drie uur doen.
Het was al na de middag toen ik mijn spullen gepakt had (gereedschap enzo) en naar de paarden ging. Na het uitmesten (het dooide al een tijdje en ik zie nu al dat het een ongelooflijke baggerbende gaat worden als dit gaat doorzetten) en water geven ben ik aan de slag gegaan met schrikdraad en isolatoren: het land moet geschikt gemaakt worden voor de kleine Niño. We weten nog niet wanneer hij komt, maar wel dat hij komt. Almirantes land heeft nu bijna overal rondom een dubbele draad, want voorlopig is het de bedoeling dat Niño bij A in het land blijft en niet bij Luna. Bij elkaar ben ik zo'n twee uur bezig geweest, en daarna was ik behoorlijk koud geworden.
's Avonds ben ik met Febe wezen voeren in het donker en in de sneeuw.
Vanmorgen gingen de meiden naar het zwembad, ook nichtje Belle ging mee, en ik ging met Bela de hond naar de paarden om nog een draadje te spannen en een paar planken te zagen. Na een uurtje had ik het wel weer gehad en ging ik weer naar huis. Het land wordt trouwens weer een flink zwembad, nu het dag en nacht dooit, vreselijk.
's Middags met zus en hond nog even langsgewandeld, maar verder niets gedaan en 's avonds om half tien de laatste ronde om te voeren.
Overal dooit het flink, de sneeuw- en ijsresten zijn bijna weg en het wordt iets minder glibberig.
Gisteren leek de paddock wel op een zwembad, vanmorgen leek het meer op een ijsbaan, we hebben een mulitifunctioneel plekje hoor, al zie ik het liefste mooi droog land met lekker gras erop!
Tijdens het uitmesten liep A gezellig met me mee, dat doet hij anders nooit, maar nu had ik 'm nog geen eten gegeven, hij moest eerst de restjes uit de hooibak leegknabbelen en daar had hij kennelijk niet zo'n zin in.
Daarna pakte ik het halster, dat zag hij natuurlijk al snel, want hij draaide zich meteen om. Ik blokkeerde hem de weg en kon 'm vervolgens probleemloos vanaf de andere kant pakken. Het ging op zich goed, maar echt van harte gaat het nog steeds niet.
Het was tijd om eindelijk eens z'n hoeven bij te werken dus ik zette A bij het hek, met het touw er los overheen. Hoewel hij een paar keer z'n hoeven wegtrok, ging het prima en was ik met een kwartiertje klaar met alle hoeven en ik was nog blij met het resultaat ook!
Tot slot nog z'n manen mooi geborsteld, dat was ook al weer een tijd geleden, verder viel er niet veel eer aan te behalen, want de modder zit weer overal.
Febe was bij Timi zodat ik rustig de paarden kon verzorgen. De bagger was vreselijk, Almirante kon bijna niet lopen in het land en met de kruiwagen was ook een groot drama. Na het uitmesten heb ik Luna's paddock dichtgedaan en het grote land voor Almirante opengezet. Ik wilde hem met een touw om z'n hals ernaartoe brengen, maar hij liep weg en zag zelf dat het hek open was. Volgens mij heeft hij de hele dag in het gras gestaan, met drogere voeten dan in zijn eigen landje. Lena heeft 'm achter in de middag weer in z'n eigen stuk gezet, want 's nachts mag Luna in haar land, en dan kan Almirante er niet meer door naar het grote land.
Vrijwel al het ijs is weg van de straten, op het water ligt nog wel wat, maar daar heb ik geen last van. Wel was het weer erg guur. Na het voeren heb ik nog wat uitgemest (kon het niet laten hoewel het niet mijn beurt was, blijkbaar is het verslavend) en het land open gezet voor Almirante en hem er naar toe gebracht. Daarna weer snel weg, ik vond het veel te koud om wat te doen.
's Avonds weer gevoerd, A's grote land weer dichtgedaan en L's land open. En toen kwam een mailtje van boer Schouten dat we Niño mogen komen halen! Dat wordt misschien aanstaande maandag, want komend weekend begin ik met mijn opleiding. Spannende dagen dus!
Vanmorgen in de gure oostenwind niets meer gedaan dan het hoognodige: voeren - uitmesten - water geven.
Het was weer berekoud vanmorgen! Samen met Lena - die had een vrije dag van school - gingen we wat later in de ochtend naar de paarden. Almirante liep weg toen we 'm wilden pakken, maar even later kon ik 'm in het land gemakkelijk het touw om z'n hals doen.
Lena probeerde 'm te borstelen terwijl ik een beetje uitmestte, maar het lukte haar niet goed met handschoenen aan. Nou, laten we dan maar gaan wandelen. Op het terrein eerst wat Parelli-oefeningen gedaan, ik merk dat ik het al aardig kwijt ben, jammer vind ik dat! Het wandelen ging wel goed, al had A er op de heenweg niet zo'n zin in. Bijna bij ons huis zijn we weer omgedraaid, want het was echt heel erg koud en bovendien was het al weer bijna tijd om Febe op te halen bij de peuterspeelzaal. Op de terugweg heb ik nog een paar stukken prachtig gedraafd, jammer toch dat hij dat niet op de heenweg doet ....
Na thuiskomst merkte ik dat A nog erg onrustig was, ik denk ook omdat hij al zo lang niets gedaan heeft. Maar ja, het weer werkte niet echt mee en bovendien heb ik heel wat andere dingen aan mijn hoofd. Maar goed, ik heb hem in het grote land nog even gelongeerd, en hij was behoorlijk pittig. Het wordt tijd dat hij weer aan het werk gaat!
Vandaag begon mijn 'holistische opleiding voor mens & paard' bij Dressuurnatuurlijk ! Om even voor half tien was ik in Westbeemster. In de ochtend werd ons van alles uitgelegd over de opbouw van de opleiding en kregen we allerlei praktische informatie. Ook was er een uitgebreide voorstelronde. De groep bestond uit 24 deelnemers, die na het tweede weekend opgedeeld wordt in tweeën, voor het praktische deel. Heel leuk was dat er heel veel verschillende paarden vertegenwoordigd zijn (fjord, ijslander, haflinger, fries, kwpn-er, draver, nrps en natuurlijk een peruaanse paso) en heel veel verschillende mensen met verschillende doelen. Het voelde eigenlijk meteen goed!
Na de pauze kregen we een 'lezing' van dierenarts en paardentandarts Daan Staller . Aan de hand van een presentatie met vele foto's legde hij duidelijk uit welke problemen we allemaal tegen kunnen komen aan het paardengebit, hoe hij dat kan verhelpen en hoe je problemen kunt voorkomen. Ook leerden we hoe je de leeftijd van een paard vrij nauwkeurig in kunt schatten aan de hand van het gebit. Leuk leuk leuk!
Het was een leerzame, leuke en ook wel vermoeiende dag.
's Avonds ben ik in de sneeuw (de oude sneeuw is nog niet eens helemaal verdwenen of er komt weer een nieuwe laag, bah!) de paarden gaan voeren. De grond in het land voelde aan als een fleecedeken: niet te hard, niet te glibberig, en een zacht laagje sneeuw erop, heel bijzonder (ook al ben ik de sneeuw meer dan zat!).
Vanmorgen snel de paarden gevoerd en toen over gladde wegen naar Westbeemster gereden voor de tweede dag van mijn opleiding. De hele dag stond in het teken van 'holistische diergeneeskunde'. Natuurlijk zijn we geen dierenarts geworden vandaag, maar we hebben wel erg veel geleerd. Docent vandaag was Annika ten Napel, van de praktijk voor holistische diergeneeskunde Den Hoek. Annika was een enthousiast en kundige spreekster die met twee benen op de grond behoorlijk zweverige onderwerpen aanroerde. Hoewel zweverig ..... ik vind het steeds normaler worden: acupunctuur, werken met energie en dat soort dingen. Mooi moment was dat ze met haar biosensor, een soort toverstafje, kon laten zien dat het lekkere vruchtensapje dat m'n moeder voor me gekocht had, niet zo goed voor me was, omdat het stokje van me weg draaide. Behoorlijk vergelijkbaar met de kinisiologie die ik bij mijn natuurpeut doe, maar dan anders. Gelukkig werd de boterham met pindakaas wel goedgekeurd, anders had ik vanmiddag niets te eten gehad.
Het paard dat ze behandelde met haar kabels, Lecher antenne, naalden en acupunctuurcreme leek het ook erg prettig te vinden.
's Middags legde ze een boel uit over de wervelkolom en de meridianen die daarlangs lopen en mochten we ook op een paard voelen. Het voelen van de wervelkolom bleek niet zo eenvoudig, die zit zo ver weggestopt!
Veel geleerd, vooral over de ingewikkelde samenhang van alle onderdelen, vandaar dat het 'holistische' wel erg belangrijk is. Als een paard kreupel loopt, kan dat met zoveel zaken te maken hebben, het is echt een hele puzzel.
Febe was niet zo lekker en ging niet naar de peuterspeelzaal, maar bleef lekker bij oma, die er nog even was. Dus kon ik toch even alleen de paarden verzorgen. Het was berekoud en glad overal. Almirante hinnikte luid toen hij me aan zag komen, dat vind ik zo leuk (ook al denk ik dat hij het doet omdat hij weet dat ik 'm eten ga geven, maakt niet uit).
Ik twijfelde nog of ik Niño zou gaan halen vanmiddag, dat hadden we wel afgesproken, maar het zou mijn eerste rit met de trailer zijn en ik wist niet of ik het zou durven.
Nadat we oma naar de bushalte gebracht hadden, reden we even bij de trailer langs om te kijken of het verantwoord was en het voelde zo goed, dat ik 'm meteen meegenomen heb naar huis, om daarvandaan 's middags naar Schoorl te rijden.
Maar Febe viel in slaap en werd ook niet fijn wakker. Ze wilde mee, niet bij oppas Timi blijven, zodat we uiteindelijk met z'n vieren op pad gingen, ach, een beetje flexibel zijn kan geen kwaad.
Eenmaal in Schoorl had boer Schouten de kleine pony al gepakt en hij kwam doodkalm met 'm aangelopen door de tuin. Ik had 'm nog niet eerder in handen gezien en was op vreselijke taferelen voorbereid, maar dit had ik echt niet verwacht, wat een zoete pony!
Ook het inladen ging probleemloos en zonder geweld, gelukkig maar. Ik gaf 'm wel een duwtje, maar daarna liep hij er kalm in. Ik merkte wel meteen dat ik ervoor moet waken om hem niet te 'overmeesteren' als ik iets van 'm wil, dat gaat zonder dat je het in de gaten hebt.
Omdat we hem loslieten staan in de trailer (werd ons van verschillende kanten aangeraden) en ik toch wat bang was dat hij misschien over de klep zou springen, bleef Lena bij hem in de trailer. Na een tijdje belde ze (ze had mijn mobiel mee en belde met Timi, die bij mij in de auto zat), dat het goed ging. Maar even later belde ze weer en toen stopte ik: ze was toch wat angstig dat de kleine Niño haar zou pletten, hij kroop bijna in haar, en bovendien was het vreselijk koud.
Eenmaal bij de paarden aangekomen, zo rond kwart over vier, deed ik 'm zijn nieuwe halstertje om en haalde hem uit de trailer. Het is echt een zoet hondje! Hij hinnikte naar Almirante en ging meteen snuffelen bij het hek. Omdat ik niet het gevoel had dat ze elkaar zouden gaan meppen, heb ik 'm bij Almirante gezet en meteen losgelaten. Zoooooo zoet, het was meteen in orde, tenminste, dat was onze indruk. Ze knabbelden samen aan een plukje hooi en liepen samen door het land. Ik heb Luna even wat meer land gegeven, zodat ze mee kon rennen. Luna vond 'm trouwens maar niets, gaf meteen zo'n merrie-schreeuw en wilde gaan bijten en trappen, maar dat deed ze niet echt.
Omdat Lena en Febe naar huis wilden, hebben we de trailer afgekoppeld, die mocht nog even blijven staan, en ben ik naar huis gereden. Kinderen uitgeladen en voor de buis geparkeerd en zelf weer teruggegaan. Het schrikddraadapparaat moest nog aangesloten worden omdat het draadje van de adapter gebroken was, dat had ik een beetje gefixt, maar niet blijvend denk ik. L.B. (die Niño gaat verzorgen) en haar moeder - die het welkomstcommittee vormden - hadden een touw gespannen waar de kleine wel onderdoor kan en Almirante niet, zodat hij rustig kan eten.
Ik haalde N uit het land en maakte het halstertouw vast, daar verzette hij zich eerst nog wel tegen, maar even later liep hij braaf achter me aan. Heb 'm z'n hooibakje laten zien en ook de waterbak (in z'n oude land dronk hij uit de sloot). Daarna heb ik nog een rondje met 'm door het land gewandeld, met A achter ons aan. Zelfs een stukje gedraafd. Ik vind 'm zo superleuk, echt boven verwachting. Ook hoe Almirante op 'm reageerde, heel bijzonder allemaal.
Daarna in de stal nog z'n hoefjes opgetild, alle vier, en dat deed hij ook heel makkelijk.
Kortom ... het was weer een spannende middag!
Samen met Lena ging ik vanmorgen naar de paarden, dat wil zeggen, zij ging lopend en ik met de auto om later nog de trailer terug te brengen. Lena was eerder en zag dat de kleine Niño in het land bij Luna lag! Dat was natuurlijk niet de bedoeling, maar het was wel een goed teken dat hij lekker lag (in de sneeuw) en zich kennelijk op zijn gemak voelde. Ik kwam er al snel achter dat ik vergeten was een laag draadje dicht te doen, dus hij was niet illegaal onder het hek doorgekropen, gelukkig maar. Ik zag ook zijn sporen in het grote land, dus blijkbaar had hij lekker lopen rondneuzen op z'n nieuwe stekkie. Ik had 't graag willen zien ...
Ik deed 'm een touw om z'n hals en probeerde hem mee te nemen vanuit het grote land, maar dat snapte hij nog niet helemaal en ik stond steeds met een leeg touw in m'n handen. Dan maar het halstertje om, dat ging beter, en zo zetten we hem weer in Almirantes land. We gingen nog even met 'm tutten, het is ook zo'n droppie! Hij vindt alles best en is zo vreselijk knuffelig dat het echt moeilijk is om van 'm af te blijven. Maar ja, er moest ook gewerkt worden: eten geven, uitmesten en water geven. Lena hielp met uitmesten door de vastgevroren keutels los te bikken met de schep, dat maakte het opharken voor mij een stuk gemakkelijker. Na het water geven waren we klaar en gingen we de trailer terugbrengen en weer naar huis, waar Timi op Febe paste.
In de middag ging ik terug met L.B. om haar een beetje de weg te wijzen bij de paardjes, maar dat zal wel gaan lukken. Ik pakte Almirante en zij Niño en samen gingen we even wandelen in het land. Hoewel ik ook gezien had dat Almirante N wilde wegjagen, waren ze samen nu heel erg lief en konden ze dicht bij elkaar staan.
We moeten snel gaan oefenen met voetjes geven, want z'n hoefjes zijn erg lang, vooral achter, dat lijkt me niet gezond. Ook zag ik in zijn mestkeutels rode wormpjes krioelen, dat lijkt me ook niet gezond. Ik heb wat mest mee naar huis genomen en heb gebeld met het bedrijf waar we altijd mest laten onderzoeken ( www.wormbestrijding.nl ) om te vragen of ik het kon opsturen. Dat kon wel, maar mij werd aangeraden hem te ontwormen met een middel dat ze zouden opsturen, omdat het zeer waarschijnlijk bloedwormen zijn. Nou, dat doe ik dan maar, en snel hopelijk, want zoveel wormen is vast niet goed ...
En omdat ik zo gek ben op de kleine, ben ik na het eten nog even langsgegaan. Hij stond in de stal, tussen A en L in, gelukkig wel aan de kant van A. In z'n veilige hokje, waar A niet kan komen, heb ik 'm een tijd staan/zitten kriebelen, dat vond hij heerlijk. Hij liet zich echt overal aanraken, tot en met z'n hoefjes (die ik nu niet optilde). Wat een lekker jochie is het!
Hoewel ik geen dienst had vanmorgen en eigenlijk liever weer m'n bed in dook (flinke verkoudheid, bah), ben ik toch even langsgefietst om te kijken hoe het met de kleine Niño was. Hij stond gezellig bij Nienke, die aan het uitmesten was, en jeukte wat aan de kruiwagen. Die jeuk moeten we ook in de gaten houden, net als de wormen. En ook het feit dat hij toch wel weinig eet, al knabbelt hij wel de hele dag aan losse strootjes en hooitjes, maar echt een mond(je) vol doet hij nauwelijks. Maar verder maakt hij geen zieke indruk hoor, gelukkig maar.
's Middags zijn Lena en L.B. samen met Niño wezen spelen. Als het goed is, gaan ze dat bijhouden op de website van Niño . Maar ik zal hier ook regelmatig wat vertellen, dan hoef ik geen twee websites bij te houden voor de paarden.
En na het eten was de ijsbaan buiten veranderd in een zeiknatte en gladde baggerbende. Ook in de paddock ziet het er al weer flink blubberig uit. We vliegen in een dag van het ene uiterste in het andere, vreselijk!
Niño stond buiten in de regen wat voor zich uit te staren en had niet echt gegeten van het hooi/stro dat op zijn plekje lag (waar Almirante niet kan komen). Toen ik L en A ging voeren, kwam hij ook wat knabbelen en zo stond hij ook droog, dat voelt voor mij toch fijner, ook al leek hij helemaal geen last te hebben van zijn natte vachtje.
Ik vind het een enorme rijkdom, twee paardjes, kan het nog steeds niet geloven. En als ik met N sta de knuffelen, komt A er gezellig bij staan (of zouden paarden emoties als jaloezie kennen?).
Toen ik vanmorgen aan het uitmesten was, stond Niño in de stal en plotseling zag ik dat hij op het beton in de stal aan het rollen was! Dat vond ik wel wat raar! Hij lag ook een beetje te schuren aan zijn buik, een teken dus dat hij best veel jeuk heeft. We gaan het goed in de gaten houden. Wat wel leuk was, was dat ik bij hem kon gaan zitten toen hij lag, dat ben ik natuurlijk helemaal niet gewend van Almirante, dus dat vond ik heel bijzonder. Opvallend makkelijk veulen is het wel hoor! Na het opstaan ging hij nog twee keer op de grond liggen om flink te rollen. En toen was hij vies, erg vies. Mag Lena morgen schoonborstelen (als het droog is, anders heeft het weinig zin).
Omdat ik nog niet gevoerd had toen ik ging uitmesten, kwamen zowel Almirante als Niño met me mee, heel gezellig, met z'n drietjes door het land. Niño gaf nog een showtje weg door een paar sprongen te maken. Hij is zo super schattig! Ik ben echt heel erg blij met hem.
's Middags werden de mestonderzoek-enveloppen bezorgd en ook de wormenkuur voor Niño. Gelukkig maar, want hoewel ik nu geen rode wormpjes meer zag in z'n mestkeutels, zag ik wel lange witte, vermoedelijk volwassen bloedwormen. Ik ben niet voor klakkeloos wormenkuren in z'n mond spuiten, maar nu had ik er geen moeite mee hoor.
Hij vond het niet zo leuk dat ik het halster om deed, ik denk dat ik ook iets te gehaast was. Maar de spuit erin ging zonder problemen. En omdat ik hem nu toch even vast had, ben ik met 'm gaan wandelen op het terrein. Helaas kwam er een flinke hagelbui aan, dus draafden we vanaf de weg snel weer terug.
Wouter zag ons langhuppelen en nodigde ons binnen uit, ach, waarom ook niet. Dus ik nam Niño mee over de drempel de loods met witgoed in. Wat een bomproof paardje!!! Hij stond erbij alsof hij het de normaalste zaak van de wereld vond. En met die houding deed hij z'n staart omhoog en legde een paar keutels midden op de grond neer. De jongens vonden het maar stinken, ikzelf vind hondenpoep veeeel viezer.....
Vanmorgen gevoerd en hoewel het mijn mestdienst niet was, toch wat uitgemest, want door de regen werd het zo'n blubberbende, dat ik niet graag wilde dat het nog erger werd. Verder niets bijzonders gedaan.
Febe wilde niet met de Peters en Ardy mee naar de dierentuin in Tuitjenhorn, dus moest ze met mij mee naar de paarden. Gelukkig was het best mooi weer, ondanks de sneeuw, of dankzij de sneeuw, en vermaakte ze zich prima toen ik aan het uitmesten was.
Febe's eerste kennismaking met Niño was trouwens deze:
Echt super schattig!
Ik ontdekte in N's manen vandaag luizen!!! Geen wonder dat hij zo'n jeuk had! Gedverdemme. Wat nu? Eenmaal thuis de paardenarts gebeld op z'n weekendlijn, en ik kon om vijf uur vanmiddag spul halen om 'm mee te wassen, geen feest met deze koude.
Toen ik bij de dierenarts was, zei z'n vrouw dat de dierenarts toch bedacht had dat het niet zo'n goed idee was met dit weer, veel te koud. Hij zou maandag in de praktijk op zoek gaan naar een ander middel, vermoedelijk Frontline. Dus toch maar niet wassen morgen, eigenlijk wel goed zo.
De laatste dag van januari, het wordt al weer langer licht achter in de middag, laat het maar snel voorjaar worden.
Achter in de ochtend ging ik met de meiden en een buurmeisje naar de paardjes. Ik had geen dienst, dus we gingen gewoon een beetje tutten. Niño's luizen bekijken (bleeeer) en Lena ging 'm poetsen (en straks de borstels ook schoonmaken).
Morgen ga ik met de dierenarts overleggen hoe we het gaan aanpakken, maar er moet wel snel iets gebeuren.
Ik wilde Almirante even pakken om wat met 'm te gaan doen in het land. Hij bleef zoet staan toen ik naar 'm toe ging en stak braaf z'n hoofd door het halster, en toen .... bedacht hij zich en ging ervan door. Samen met Niño en Luna gingen ze door het land rennen. Ook goed, zag er wel leuk uit hoor! Vervolgens bedacht ik dat ik wel wat wilde loswerken, er lag nog heel wat sneeuw, maar het was niet hard en ook niet blubberig. Ik spande het draadje aan de ene kan van de bak, terwijl Almirante in de paddock was. En toen .... ging hij weer het land in. Trots als een pauw draafde hij langs het hek, hij keek naar links en hij keek naar rechts, of misschien iemand zag hoe knap hij was, maar hij vergat daarbij naar voren te kijken. Daar was toen het draad. Hij denderde erdoorheen, drie paaltjes waren omver en de veer in de greep was helemaal uitgerekt. Wat een ellende. Voor zover ik kon zien was A nog heel, gelukkig maar. Ik heb 'm even laten uitrazen en heb 'm toen naar de bak gestuurd. Hij was enigszins bezweet van de stress.
Voorzichtig bracht ik 'm de bak in en liet 'm los. Hij ging er flink vandoor, maar na een paar rondjes allebei de kanten op, kwam hij al achter me aan gehobbeld. Jammer dat de bak niet toestaat dat we dit vaker doen, hopelijk droogt het een keertje op en kunnen we samen weer lekker aan de slag.
Ik kon 'm daarna gemakkelijk het halster omdoen en heb 'm nog wat gelongeerd en vooral veel geaaid.
's Avonds heb ik nog gevoerd, en allebei de paardjes lekker geknuffeld. Niño lag weer in de stal toen ik kwam, hij is zooooo lief!