Vanmorgen was het lekker weer en ben ik met Fje op de fiets gegaan. Met behulp van het zo bekende draadje hadden we Almirante snel het halster om (het lijkt wel of hij het ook niet zo fijn vindt om geaaid te worden, het haster omdoen is makkelijker dan aaien). Ik had brokjes met pillen in een emmer meegenomen en dat kreeg hij buiten de wei. Daarna mocht hij nog grazen terwijl Febe en ik erbij zaten. Hij wilde niet graag geaaid worden, bleef angstvallig bij ons vandaan, voor zover het touw dat toeliet. En vlak voor ik 'm weer terug wilde zetten in het land, gebeurde er een klein drama: per ongeluk stond hij met z'n linker voorhoef op het touw. Op zich niet zo ernstig, maar op een of andere manier, raakte het touw vervolgens om z'n been heen en toen brak de pleuris uit. Hij vloog ervandoor (ik had het touw natuurlijk losgelaten) en hij stuiterde van de ene kant van het landje naar de andere. Best eng, ook voor ons. Na een paar minuten stond hij stil bij het hek en bij z'n vriendjes en met wat brokjes kon ik hem lokken zodat ik 'm kon pakken. De angst voor het touw zit er nu weer flink in, jammer ...
Terug in het land nog even wat oefeningen gedaan met het touw, zachtjes zwaaien enzo. En natuurlijk wat brokjes als troost en beloning.
Na Febes middagdutje gingen we naar Almirante toe (hoe kan ik nou nog een originele openingszin bedenken). Het lijntje zetten we dit keer achter in het land en met drie keer paaltje verplaatsen had ik een vrij groot driehoekje met alleen nog z'n grote bruine vriend erbij. A koos er al snel voor om naar ons toe te komen, zodat ik 'm zo het halster om kon doen (weer zonder aaien, gewoon het halster voor z'n neus houden en hij steekt bijna z'n neus erin). We gingen een stukje wandelen, de weg af. A had niet zo'n zin, hij wilde duidelijk liever bij z'n maatjes blijven (denk ik). Om de tien passen stond hij stil, deed alsof hij iets spannends zag en draaide zich voor het gemak meteen half om. Ik begon het al snel vervelend te vinden en probeerde hem bijna met me mee te sjorren (vergat daarbij dat dat niet de manier was waarop ik met hem om wilde gaan). Tot ik bedacht wat ik in een boek van Hempfling had gelezen over de drie leidposities. Ik ging een meter of twee voor 'm staan, naar 'm toegericht, en liep achteruit. Daarbij hoefde ik maar heel zachtjes het touw met me mee te nemen. En zowaar, het werkte! Hij liep keurig achter me aan! Ik helemaal blij. Een paar keer stond hij nog stil, maar verder ging het prima.
Aan het einde van de weg ging ik nu voor het eerst rechtsaf. Het wegdek was anders, klinkers in plaats van asfalt, en er waren nog veel meer enge dingen: een nuonhuisje, een gemaal (tja, het heet niet voor niets Gemaalweg), een bruggetje. Hij ging redelijk braaf met me mee, al moet ik heel eerlijk toegeven dat ik zelf de hele weg niet echt ontspannen was. Op het punt waar ik wilde omdraaien, heb ik 'm nog even laten grazen, en dat vond hij helemaal niet erg.
Terug naar huis waren er plotseling helemaal geen enge dingen meer en liep hij lekker door. Af en toe een stukje tölt, maar met Fje op de rug valt dat helemaal niet mee. Ze snapt het nog niet helemaal, want als ik harder loop, gaat zij een soort lichtrijden doen. Geen idee waar ze dat vandaan heeft.
Terug op stal weer z'n pilletjes opgelost in water en samen met wat brokjes gevoerd. De mok is in ieder geval droog, dus ik hoef niet te smeren van de dierenarts.
Het wegbrengen naar het land was nog wel spannend. De Fjorden-jaarling stond op het landje voor A's land en liep te klieren en ondertussen kwam ook A's vijand Glenn A lastigvallen over het hek heen. Ik was blij toen hij weer goed en wel in het land stond.
Heb me nu wel voorgenomen deze week elke dag te gaan wandelen, als het weer het toelaat natuurlijk ...
Wat een verrassing vandaag! Ik had het lijntje zo'n beetje halverwege het land neergezet, met alleen Almirante en de Haflinger erin, de twee andere paarden aan de andere kant. Omdat Febe samen met Lena buiten de wei speelden, had ik wat tijd om op de grond te gaan zitten, waardoor A al heel snel naar me toe kwam. Langzaam stond ik op terwijl ik hem bleef aaien en ik deed zo het halster om. Nog niet eerder in zo'n stuk land! Ik ben er nog steeds helemaal blij van.
We zijn met z'n drietjes, nee viertjes (A2LF, maar dan een andere A dan Ardy) een klein stukje gaan wandelen, waarbij me opviel dat hij rustiger was dan gisteren. Hij schrok wel even van een enorme tractor met aanhanger die langsgierde, maar dat vond ik helemaal terecht ...
Terug bij stal was Art bezig een trailer schoon te spuiten en de stroom water die eruit kwam was wel ongelooflijk spannend. Eerst een reuzesprong eroverheen, maar even later werd de stroom breder en kon hij niet meer springen. Een paar keer staken we samen de 'rivier' over en het ging steeds beter. Ik vind het echt opvallend hoe snel hij dingen leert, want aan het einde bleef hij rustig midden in het water (nog geen centimeter hoog hoor, het ging nergens over, maar spannend was het wel!) staan, nog net niet op rust.
Op stal z'n pilletjes met brokjes weggewerkt en toen was het tijd om naar het land te gaan. Tjemig, wat een drama: de klein Fjord werd nu echt vervelend en Glenn ging vreselijk te keer, nog veel erger dan gisteren. Toen A weer in het land stond, hadden we allebei ongelooflijk de bibbers in onze benen. Ik vind het dan ook zo jammer dat een fijne tijd samen vaak zo vervelend moet eindigen.
Tegen de eigenaar van de toko heb ik gezegd dat ik dit niet meer wil zo, dus: Fjord uit dat landje, zodat ik rustig door kan lopen, en de haak van het lintje dat ervoor staat, aan de andere kant van het hek, zodat Glenn niet meer kan kloten. Nou, het zou geregeld worden, en wel meteen. Dat ga ik morgenochtend controleren ...
Ja hoor, vanmorgen was het helemaal veilig, hoewel: de Fjord stond bij Almirante in het land (ver uit de buurt) en Glenn stond in het land ernaast (maar deed nu niets). Dat zag er in ieder geval beter uit!
Eerst met Fje het land in gelopen om te kijken of we ook zonder lijntje een halster om konden doen. De andere paarden waren verderop aan het grazen, dus hoefde Fje even niet op de rug. Op zich was A heel geïnteresseerd in ons, maar niet in het omdoen van het halster. Lijntje dan maar. Dat ging heel goed, al was het landje weer een stuk kleiner dan gisteren. Elke dag is een verrassing ...
We wandelden naar de parkeerplaats tegenover het pension, een blokje om is dat. Onderweg een paar oefeningetjes en veel met het touw zwaaien. Ik kon het zelfs probleemloos over z'n rug gooien, dat was kort geleden wel anders. Ik vond A heel ontspannen, zo had ik hem nog niet eerder meegemaakt. En ook zo braaf als een hondje. Het ziet er nu echt naar uit dat we wel vriendjes gaan worden!
Na het rondje parkeerplaats liep ik nog even door naar de drukke Dorpsweg (klinkt niet zo druk, maar er wordt griezelig hard gereden). Een oefening in witte strepen op de weg, en auto's natuurlijk. Terwijl ik met de overbuuf van het pension stond te kletsen, kwam er onverwacht een gigagrote vrachtwagen langsdenderen, terwijl A z'n aandacht had op de twee grote honden aldaar. Dat zorgde wel in een sprong in de lucht en ook een grote schrik voor mij. Heel bijzonder vind ik dan toch elke keer weer als hij schrikt, dat hij vervolgens met het touw tussen twee vingers te houden is. Trekken en wegrennen heeft hij echt nog nooit gedaan.
Na de brokjes met pilletjes (zijn rechter voorbeen is al mok-vrij, dus zo te zien werkt het), kon ik 'm voor het eerst deze week zonder drama in het land zetten. Dat was heel fijn, zowel voor mij als voor hem.
De middag begon voorspoedig: ik kon Almirante binnen vijf minuten pakken (moet oppassen dat er geen wedstrijdje van ga maken), wel met lijntje, maar best groot land en met vier paarden erbij. A koos ervoor om het groepje te verlaten en naar mij en Febe toe te komen. Ik wilde vrij snel het halster om doen, en A deed een stapje achteruit. In plaats van zelf ook achteruit te gaan, ging ik vooruit en deed probleemloos het halster om. Beetje meer doorzetten werkt dus prima.
Ik had een vage afspraak met Noortje vanmiddag en besloot maar richting haar stal te lopen. Over de drukke Dorpsweg dus, best spannend, maar op een beetje schrikken bij twee paaltjes na, ging het super relaxed. Noortje bleek nog op stal te zijn, ze was net Harlie voor de wagen aan het spannen. Het werd een leuke terugtocht: Harlie voor de wagen, grote Irish Cob Prince onder het zadel en dan Almirante aan de hand (en ik met peuter op de rug). Almirante deed het harstikke goed, ook weer over de grote weg, hij vond het volgens mij erg leuk en liep rustig door. Toen de twee andere paarden rechtdoor gingen, daar waar ik linksaf terug naar stal ging, wilde hij wel graag met ze mee. Dat doen we een andere keer graag weer. Uiteindelijk liep hij gemakkelijk met mij mee.
Tja, wat kan ik zeggen als afsluiting: ik ben heel erg blij met deze grote kanjer en heb er vertrouwen in dat we dikke maatjes gaan worden.
Om twee uur zou de bekapper komen (hoefsmid is niet het juiste woord voor een man die alles doet met hoeven BEHALVE er hoefijzers onder slaan). Ik was laat, omdat ik eerst Lena naar paardrijden ging brengen en daar al laat voor was ...
Almirante kreeg ik gemakkelijk te pakken, natuurlijk wel met een lijntje, maar verder prima. Z'n hoefjes zijn mooi bijgevijld, meer hoefde eigenlijk niet te gebeuren, behalve dan een scheurtje uitschrapen, dat veroorzaakt werd door een bacterie (of 'n virus, pin me er niet op vast). Verder heeft A prima voetjes, maar dat wisten we gelukkig al.
Noortje kwam ook met Harlie, ter controle, maar er werd niets aan z'n voetjes gedaan.
Vervolgens gingen we samen op stap. Ik verwachtte Ardy en Febe elk moment, maar die kwamen niet, dus gingen we maar de kant van HHW op. Vergezeld door Henny en Denise op de fiets, stapten/draafden/tölten we in de richting van ons huis (4,3 km van de stal vandaan). Almirante was erg onrustig, maar deed goed z'n best. Het was niet druk op de weg, maar andere dingen zoals witte strepen op de weg, putdeksels en andere vreemde zaken, zorgden ook wel voor spanning bij hem.
Ik reed voor het eerst met het hoofdstel zo verbouwd dat ik een gekruiste keelriem had, dat was wat scherper dan alleen de neusriem, maar het voelde niet goed voor mij. Bij het loslaten van de teugel, bleef de keelriem toch strak aangetrokken zitten.
Na ongeveer 35 minuten waren we bij ons huis, Ardy wilde net met Febe richting stal vertrekken. Wat een verrassing, helemaal voor Lena die even later terugkwam van paardrijles. Harlie stond als een rots, zo stil, maar A was erg onrustig, hoewel hij het wel fijn vond om even van het gras tegenover ons huis te knabbelen.
De paardjes kregen wat water, wij ook, en daarna vertrokken we weer richting Hensbroek. De terugreis was heel veel beter dan de heenreis: A ging in een heerlijke pittige tölt, voorop, oortjes naar voren, niks niet bang (hoewel, heel af en toe was er wel iets spannends te zien). Harlie draafde ook stevig door, dus dat ging lekker snel. En heel relaxed. Ik vond het zadel nu ook veel fijner dan op de heenweg, het voelde stabieler, vooral dus omdat A beter liep.
In no time waren we weer in Hensbroek ...
Na z'n pilletjes en brokjes hebben we 'm even in de bak losgelaten, in de hoop dat hij er zou gaan rollen. Hij ging lekker rustig rondstappen en een beetje naar buiten kijken, maar rollen, ho maar.
Vandaag is de laatste dag van week 6 en de laatste dag van augustus. Ik heb een tijdje zitten nadenken hoe ik dat ga doen de komende tijd, want die weken is natuurlijk niet zo handig meer. En omdat het vandaag zo mooi eindigt, heb ik besloten om vanaf morgen maanden te gaan hanteren. Dan worden de pagina's vermoedelijk wel langer, hoewel ik misschien ook minder frequent ga schrijven, wie zal het zeggen.
Vanmorgen waren Lena en ik weer samen. We haalden Almirante gemakkelijk uit het land, met maar EEN lijntje, dus zonder te verplaatsen. Ga toch binnenkort eens kijken of het ook zonder lukt (dat doe ik wel vaker, steeds zonder succes, maar eens moet het toch zonder lijntje kunnen).
De binnenbak werd gebruikt voor les en omdat het prachtig weer was, gingen we in de buitenbak. Eerst wat longeren en toen ging ik rijden. Ik had de Barefoot weer opgelegd, om daarna de Freewest nog eens te proberen, om het verschil duidelijker te voelen. A was heel prima, best rustig, en deed goed z'n best. Na een kwartiertje was het Lena's beurt. Omdat inmiddels de buitenbak gebruikt werd door een ander paard en de binnenbak beschikbaar was, gingen we naar binnen. Ik had A aan de lange lijn, dat is nog steeds veiliger voor Lena. Het lukte niet goed om te tölten, hij ging steeds in draf. En voordat we goed en wel op gang waren, kwamen Ardy en Febe er aan. Gezamenlijk liepen we een blokje over de grote parkeerplaats tegenover de stal, Lena nog steeds op A. En aansluitend ging ik nog de weg op en naar, nu op de Freewest, en vergezeld van ALF op de fiets. Dat was wel fijn voor Almirante, want hij wilde niet graag van stal weg, en met wat gezelschap gaat dat makkelijker. Op de terugweg liep hij weer prachtig, veel beter dan heen, net als de voorgaande keren.
Dit weekend zijn er geloof ik zo'n acht paarden bijgekomen, de stal groeit als 'n gek. En er werd een nieuw paard bij A in de wei gezet. Alle paarden op hol, behalve die van mij, die bleef lekker grazen. Gelukkig maar, want ik vind al die wisselingen maar niets ... En die drukte ook niet. Als iemand in de buurt van HHW nog een paardvriendelijk plekje weet, dan houd ik me zeeeeer aanbevolen.